Kobiety dowiodły, że potrafią mówić o swoich uczuciach. A czy mężczyźni wyrażają emocje?
Jaka powinna być prawdziwa kobieta? Jakie są cechy prawdziwego mężczyzny? Czy płeć psychologiczna odgrywa dominującą rolę? Jak wpływa na wychowanie dzieci. Teorie na ten temat mnożą się od wielu lat. Obecnie wyczuwalna jest zmiana podejścia zwłaszcza do wychowania dziewczynek – od dziecka wymaga się od nich odwagi, przebojowości, zaszczepia wiarę i pewność w siebie. Kilkadziesiąt lat temu w wychowaniu dziewczynek kładziono nacisk na wrażliwość, delikatność, umiejętność wyrażania uczuć, opiekowania się innymi i łagodność. Obecnie rodzice starają się wychować dziewczynki na silne i odnoszące sukcesy kobiety. Niezależnie od trendów, najważniejsze w wychowaniu dziecka jest to, żeby otaczała je miłość, która buduje poczucie własnej wartości bardziej, niż cokolwiek innego. Dziecko musi czuć, że rodzic daje mu opiekę i miłość. Jednak każdy świadomy rodzic zmaga się czasem z pytaniem – co wyrośnie z mojego dziecka, jakie będzie? Przeczytaj artykuł z portalu MyDwoje.pl.
Czy osoby wykazujące cechy nietypowe dla własnej płci są dobrymi partnerami dla Singli?
Czy takie „mieszanie płci” ma zatem sens? Czy istnieje płeć psychologiczna i jaki wpływ ma na nią wychowanie? Czy kobiety i mężczyźni wykazujący cechy nietypowe dla własnej płci są mniej wartościowi niż ci, którzy zachowują się tak, jak nakazuje tradycja społeczna? I wreszcie, w odniesieniu do związków uczuciowych, czy „niekobieca kobieta” lub „niemęski mężczyzna” mogą być dobrymi partnerami dla Singli? Czy warto komunikować i wyrażać uczucia ? Serwis dla Singli MyDwoje – Serwis Doboru Partnerskiego dla wymagających pomoże rozwiać Ci te wątpliwości.
Czym jest płeć psychologiczna?
Pojęcie „płeć psychologiczna” jest stosunkowo nowe. Wcześniej płeć kobiecą i męską uznawano za dwa krańcowo odrębne zjawiska. Przełomowa okazała się teoria S. Bem, której autorka wyróżniła cztery konfiguracje cech psychicznych, związanych z płcią:
1) Osoby określone seksualnie: charakteryzują się one cechami typowymi dla ich płci; są to tzw. „męscy mężczyźni” i „kobiece kobiety”;
2) Osoby krzyżowo określone seksualnie czyli wykazujące cechy przeciwne dla ich płci biologicznej: „męskie kobiety” i „kobiecy mężczyźni”;
3) Osoby androgyniczne: można u nich zauważyć duże nasilenie cech zarówno kobiecych, jak i męskich, niezależnie od płci biologicznej;
4) Osoby nieokreślone seksualnie czyli takie, u których w niewielkim stopniu zostały określone cechy zarówno kobiece, jak i męskie.
Warto tu sprecyzować, co Bem uznawała za cechy typowo kobiece i męskie. Pod uwagę zostały tutaj wzięte powszechnie panujące stereotypy społeczne. Okazało się, że męskość to przede wszystkim umiejętność nieokazywania emocji, skupianie się na wykonaniu pracy lub rozwiązaniu problemu oraz osiągnięcie wyznaczonego celu. Kobiecość natomiast zawiera w sobie zorientowanie na dobro innych, miłość, rozwiązywanie konfliktów, emocjonalne wspieranie, kobiety miały umieć się komunikować i wyrażać uczucia.
Wychowanie a płeć psychologiczna – czy istnieje „najlepsza płeć”?
Według Bem, osoby o cechach psychicznych typowych dla ich płci, czyli „męscy mężczyźni” i „kobiece kobiety” ograniczają wachlarz swoich zachowań zgodnie ze stereotypami płciowymi. Unikają sytuacji, które wymagają zastosowania innych działań niż typowo kobiece czy męskie, a jeśli są do tego zmuszeni, odczuwają duży poziom lęku i brak wiary we własne siły. Wniosek z tego płynie taki, że w „starciu” wychowanie a płeć psychologiczna wygrywa to drugie – być może warto podążać za swoją płcią psychologiczną a nie sugerować się stereotypami wpojonymi nam w procesie socjalizacji.
Osoby androgyniczne przeciwnie; posiadają one swój własny styl działania, niezależny od narzuconej społecznie roli, związanej z płcią oraz od tego, co poprzez wychowanie próbowali im wpoić rodzice. Skupiają się zatem na rozwiązaniu problemu, bez względu na jego rodzaj. Autorka koncepcji uznała zatem androgynię za płeć najlepiej przystosowaną do wymagań życia w różnych jego aspektach. Jest to idealne rozwiązanie, do którego warto dążyć szukając balansu między tym, czym jest wychowanie a płeć psychologiczna.
Osoby androgyniczne wykazują duże nasilenie cech zarówno kobiecych, jak i męskich, przy czym nie ujawniają ich w sposób skrajny, dzięki czemu unikają sztywności zachowania. Badania psychologiczne ujawniły, że męskość u tego typu ludzi wiąże się z wysoką samooceną, asertywnością, zaufaniem do siebie oraz niskim poziomem lęku. Kobiecość natomiast oznacza u nich empatię, umiejętność nawiązywania i podtrzymywania satysfakcjonujących kontaktów społecznych, nadawanie dużego znaczenia małżeństwu i rodzinie.
