2 kwietnia 2012 r. godz. 19.00 Scena Klubu Dowództwa Garnizonu Warszawa
Al. Niepodległości 141, Warszawa, metro Racławicka
wstęp wolny
organizator: Klub, eferte FUNDACJA ROZWOJU TAŃCA,Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa
PREMIERA-PRZESUNIĘCIE
2 kwietnia 2012, Warszawa (Scena Klubu DGW)
koncepcja i choreografia: Anna Piotrowska
tańczą: Aleksandra Bożek-Muszyńska, Dorota Dunder, Julia Plawgo, Olga Szypulska, Aleksandra Wierzbicka, Kamil Adamczak
muzyka: Michał Mackiewicz & Marcin Pyciak
zaśpiewa: Anucha Piotrowska
space & light & music set: Anna Piotrowska
Jak przesunąć siebie względem innych siebie. Przesunięcie łączy położenie początkowe z końcowym. Co jest pomiędzy tym położeniem? Jak elementy przesuwające i przesuwane wpływają na siebie.
Początek przesunięcia jest jak efekt domina, czyli jedno drobne zdarzenie uruchamia szereg następujących po sobie, wynikających jedno z drugiego zdarzeń.
Elementy ustawione obok siebie w niewielkiej odległości są uzależnione od swoich ruchów, wymuszonych pod wpływem siły, pędu. Fala przesunięć nie jest do opanowania.
poza tym w programie m.in.:
zmian(AA) pogody
koncepcja, choreografia, reżyseria: Anna Piotrowska
kreacja i wykonanie: Joanna Chitruszko, Anna Piotrowska
muzyka: Radek Jasiński, Daniel Baranowski
produkcja: eferte_Fundacja Rozwoju Tańca, Anna Piotrowska
partner: Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa
premiera: Białystok, Kalejdoskop 2011
zmian(AA) pogody – histeryczna niehistoryjność, zmienność w jednostajność, brak gruntu, podłoże aktualnej amplitudy. Opisy zjawisk, które nie mają ściśle okresowego charakteru. Wahania wartości średnich w badanym okresie. Temperatura pachy, ciśnienie kolana, wilgotność oddechu, nasłonecznienie pięty, ilości opadów – wskaźniki nieuchwytne i zmienne.
Zmian(AA) pogody wywołuje histerię, która powoduje nieuzasadnione lęki o funkcjonowanie danej części własnego ciała.
COACHING
choreografia i koncepcja:
Aleksandra Bożek – Muszyńska
tańczą: Aleksandra Bożek – Muszyńska, Kamil Adamczak
work in progress
KORALE DWA
choreografia i koncepcja: Anna Piotrowska
tańczą: Joanna Federowicz, Maria Jękot, Kamila Papaj, Agata Smolich, Ilona Zamojska
ANNA PIOTROWSKA / WARSZAWA / ‘74
Dyplomowana tancerka, choreograf, reżyser, nauczyciel tańca współczesnego, Fundator i Prezes Zarządu Fundacji Rozwoju Tańca (eferte), założycielka „mufmi” w Warszawie. Pomysłodawca i koordynator wielu ogólnopolskich i międzynarodowych programów edukacyjno-kulturalnych. Zrealizowała ponad 50 przedstawień. Laureatka „SoloDuo Dance Festival” (Budapeszt 2005/2006), juror SoloDuo (2007-2010). Stypendystka British Council Awards 2004 – Young Polish Arts Entrepreneur. Producent przedstawień teatru tańca. Juror Doliny Kreatywnej programu TVP2 w dziedzinach taniec i animacja kultury.
Występowała na scenach w Berlinie, Brukseli, Budapeszcie, Palermo, Sztokholmie i w Polsce na najważniejszych festiwalach tańca współczesnego w Polsce (Warszawa, Bytom, Kalisz, Lublin, Gdańsk, Poznań, Białystok i in.). Wielokrotny gość festiwalu SoloDuo Dance Festival (Budapeszt 2005-2010). W lutym 2008 roku zrealizowała dwie autorskie produkcje dla Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu pt.: „farfalla” i „6 / 9” . Realizacja ruchu w teatrze lalek i w teatrach w Szczecinie, Krakowie i Legnicy. Gość programu APAP VI, advancing performing arts project. Obecnie współpracuje z artystycznymi środowiskami z Norwegii, Włoch, Węgier, Szwecji.
Fenomen twórczości Anny Piotrowskiej jest ściśle związany z postawą, jaką reprezentuje wobec sztuki tańca współczesnego. Nie jest to tylko działanie całą szeroką gamą środków tańca współczesnego, przede wszytkim bowiem jest to wyjście poza znane i wypracowane metody pracy z tworzywem tańca. Z jednej strony, jako widzowie zanurzamy się w świat stały i organiczny, z drugiej natomiast otwieramy się na nowe doznania. Te nowe doznania są wynikiem niekonwencjonalnego podejścia nie tylko do struktury materii ruchu ale również do tancerzy. Partnerska relacja, którą Piotrowska wybudowuje i proponuje pomiędzy nią a jej tancerzami towarzyszy już od pierwszych prób. Jednocześnie jednak pojawia się i istnieje zaufanie, jakim uczniowie darzą mistrza, który dzięki temu pozwala się od niego uczyć. W konsekwencjach próby stają się procesem niezwykle intymnym, tyle samo w nich jest ćwiczeń, ile rozmów. Tyle samo realizacji ruchowych poleceń, ile pisemnych. Temat się studiuje, pogłębia, zgłębia i wciąż poznaje. Dzięki temu efekt finalny, czyli choreografia jest unikalnym zapisem doświadczeń drogi ryzyka. Widz staje się świadkiem nie tylko spektaklu ale ogromnego, zdobytego przez uczestników przedstawienia, doświadczenia. Rzutuje ten niezwykły sposób pracy na rezultaty. Oryginalny ruch oraz nienamacalna atmosfera tajemnicy zabiera widza do krainy empatii, w której nie rozum ale zmysły dyktują warunki odbioru. Ulegać nim, to znaczy oglądać i widzieć, oglądać i śmiać się, oglądać i płakać, wreszcie oglądać i czuć swym ciałem oglądającego napięcie spektakli Piotrowskiej.
Iwona Pasińska – teatrolog, tancerka, pedagog, choreograf, absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Łodzi, była pierwsza solistka PTT w Poznaniu
